De verantwoordelijkheid terugleggen

Veel leidinggevenden herkennen het gevoel dat ze aan het eind van de dag vooral bezig zijn geweest met opvangen, oplossen en regelen. In dit artikel gaat het over wat er met eigenaarschap gebeurt als jij blijft dragen wat eigenlijk niet van jou is.

Er zat een vrouw in mijn workshop. Ze vertelde dat ze zó vaak aan het eind van de dag dacht: pfff ik ben weer de enige die alles aan het dragen is.

Dat gevoel dat je de hele dag van alles hebt opgevangen, rechtgetrokken, opgelost. Dat hoor ik managers vaan zeggen.

Ik vroeg haar: heb je het daar wel eens over met je team? Ze zei… uh… nee. Nee eigenlijk niet.

Als jij het draagt hoeft de ander het niet te doen

Veel leidinggevenden denken: ik pak het wel even op. Ik regel het wel, dat hoort toch bij mijn rol? Maar ondertussen ontneem je je team iets. De kans om het zelf te dragen.

Jij loopt leeg.
Zij voelen weinig noodzaak.
En jij vraagt je af waar het eigenaarschap blijft.

Eigenaarschap teruggeven

In workshops onderzoeken we vaak op welke momenten leidinggevenden verantwoordelijkheid overnemen die eigenlijk bij een ander hoort. Dat is niet altijd leuk, want zolang jij het draagt voelt het veilig, overzichtelijk, heb je het onder controle.

Tegelijk maak je het team daarmee afhankelijk. Het initiatief blijft bij jou.

Maar wat als ze het niet goed doen

Eigenaarschap laten bij de ander is spannend. Ruimte geven betekent ook dat mensen fouten maken. Ze maken misschien wel keuzes waar jij het niet mee eens bent. Ze laten iets liggen wat jij belangrijk vindt. En dat voelt ongemakkelijk.

Maar zonder dat ongemak verandert er weinig.
Dan blijft alles bij jou.

De verantwoordelijkheid terugleggen

Hoe zou het zijn als je iets bij een ander laat? Dat je vraagt: wat ga jij hiermee doen? Wat heb jij nodig om dit op te pakken? Hoe zie jij dat zelf?

En dan stil zijn.
Wachten.
Ook als dat ongemakkelijk is.

Het patroon doorbreken

Veel leidinggevenden willen stoppen met brandjes blussen. Niet meer overal tussen zitten. Niet meer alles opvangen.

Maar dat vraagt ook dat je naar jezelf kijkt.

Waar ben ik gaan trekken?
Waar heb ik te veel overgenomen?
Waar heb ik verwachtingen niet duidelijk gemaakt?

Als je onderdeel bent van het probleem, kun je ok onderdeel zijn van de oplossing.

Van opvangen naar overdragen

Misschien helpt deze vraag: Wat draag ik vandaag dat niet van mij is? En wat gebeurt er als je het laat liggen?
Als je de vraag teruglegt en ruimte maakt voor ongemak?

Dit vind je misschien ook interessant